bir kaç haftadır içimde yanıp tutuşan bit meyen bir his var, bir erkeğin göğsüne kafamı koyup, üzerime de giydiğim o etek ve ince çorapla birlikte teslim olmak, o erkeğe güvenip beraber uyumak istiyorum. bu his o kadar derinlerden geliyor ki. mesela onun kucağına çıkıp, ellerimle boynunu tutup onun o dudaklarından öpmek, kollarımla boynuna sarılmak ve aynen öylece uyumak istiyorum. sonra o sırt üstü yatarken ben de ona doğru yan dönüp bir kolumu onun üzerine atmak, bacağımla onun bacaklarının üzerine atmak ve kafamı onun göğsüne koyup o şekilde saatlerce uyumak, dizi-film izlemek istiyorum.
içşmde bitmeyen bir bpşluk hissi olup duruyor. o boşluk hissi en son uygulama geliştirdiğim sıralarda tamamen yok olmuştu. şu an o uygulamam app store da ve bana 62 dolar kazandırdı bile. ve uygulamaya şu anlık yapılabilecek pekte bir şey kalmadı. ben de yapabileceğim bir şey bulamadığım için sürekli kendimi boşlukta gibi hissediyorum. her seferinde genelde yapacak bir şeyler buluyorum biraz aradan sonra ama bu ara biraz uzun sürdü gibi hissettiriyor.
5-6 gün önce anneme feminen kıyafetler giymeyi sevdiğimi söyledim. en son 2021 yılıydı sanırım o zamanda söylemiştim ama üzerinde çok durmamıştık. hatta ben bundan kurtulmak istiyorum dediğim için kendi fikrince birini de bulmuştu ama bulduğu kişi şarlatan gibi hissettirdiği için ben vazgeçtim. o zamandan beri çok zaman geçti ve benim içimdeki duygular geçmek yerine daha da alevlendi. almadığım kıyafet türü kalmadı. etekler, çoraplar, croplar vs. ama her bunları giydiğimde kendimi o kadar huzurlu ve mutlu hissediyorum ki. o kıyafetleri çıkarmadan uyumak, bilgisayarda vakit geçirmek, mutfakta kahve yapmak… düşünmesi bile beni heyecanlandırıyor. annem tabii ki beklediğim gibi bir şey demedi, hatta doğrudur oğlum dedi, zaten gardrobumun içerisine koyduğum için öyle görmüş ama karıştırmamış tabii ki. kendimi o kıyafetler içerisinde görmek, fotoğraflarımı çekip sonrasında ne kadar seksi olduğuma bakmak beni çok huzurlu hissettiriyor.
babam bana hayatım boyunca bir kez bile canım oğlum, seni seviyorum demedi. onunla asla derin sohbetler yapamadık. o hep işyerindeki her gün yaşadığı diyalogları anlattı bana ve hala da aynı. ben feminen kıyafetler giymeye kuzenlerimin külotlu çoraplarını 4-5 yaşımda giyerek adım attım. hatta sütyenlerini falanda giyiyordum. annem sonrasında bana gitti pazardan bir tane çorap aldı ve onu giymeye başladım. sonrasını hatırlamıyorum. yani 7-8 yaşlarımda ilk kez okula başlayınca eski kıyafetleri karıştırıp o çorabı aradığım çok oldu ama bulamadım. biraz büyüyünce a101 den almaya başladım. bir kez o adımı attım ya benim önümde çok büyük bir kilit kalktı. sürekli çorap giyiyordum ama belli bir süre sonra pişman olup neden attım ki çöpe diyordum.
neyse işte annem bir şey demedi. tabii ki onun yanında falan bir şeyler giyip çıkmıyorum. son 4-5 gündür yani anneme bu durumu söylediğimden beridir içimdeki o istek daha da alevlendi. sürekli bir erkek arayışı içerisindeyim ve kendimi o erkeğime teslim etmek istiyorum.
benim içimde garip bir biseksüellikte var. bazen içimdeki o feminen enerji tamamen yok oluyor ve ben bu sefer göğsüme bir kadını yatırmak istiyorum. sanki sürekli bir akış halindeyim.
ezik biri gibi de hissettiğim oluyor. etrafımdaki herkes üniversite okumuş ama ben okumadığım için onlardan çok aşağı gibi hissediyorum. yani bu süre içerisinde bir sürü şeyde yaptım ama. ben hangi bölümü okuyacağımı bilmiyorum ki. hala daha bilmiyorum. dikkatimi çeken tek bölüm felsefeydi ama onu da yazmak istemedim. bene de bitmeyen bir üretme isteği oluyor genelde.
ya ben hiç uzun süreli düşünen bir erkek arkadaş budlamayacak mıyım ki ya?
ayrıca annemde hiç bitmeyen garip bir his var. ben ne zaman erkekler hakkında bir şey desem mesela tanıştığım kişiyi anlatmaya başlasam hemen yüzü düşüyor ve mutsuz oluyor. ona iki gün önce akşam bu konuyu açtım. benden büyük bir hayal kırıklığı çıkmış gibi mi hissediyorsun dedim. kafandaki hayal ettiğin figür ile bu aynı değildi sanırım dedim. yani hiç görmemişiz ki oğlum böyle bir şey dedi. o da oğlunu “normal” hayal etmiş, yani benim gibi erkeklerden ve kadınlardan (şu an için çoğunluk erkeklerde) hoşlanan biri olarak hayal etmemiş. ilerde evlenir çocuğu olur demiş. yalnız ne kadar konuşursak konuşalım onun o hissi asla yok olmuyor. yani herhalde bir yerden atlayıp ölmem falan gerekir o hissinin değişmesi için, çünkü anca pişmanlıkla o hissi değişebilecekmiş gibi geliyor.
sürekli yaratma hissi, boş kalmama, yeni bir hedef bulup o hedefe ulaşana kadar o sürecin tadını çıkarma ve bol bol dopamin salgılatma isteğim var. belki 2-2,5 aydır full time boşum. evde de oturdukça aileme sanki biraz fazla yük oluyormuşum gibi ama onlar beni kendileri isteyerek bu hayata getirdi, doğal olarak onlara yük olmam imkansız çünkü yük olmayı ben seçmedim.
aklımdaki ve hayalimdeki hayatta ben ayrı bir eve çıkmışım ve doğal olarak evde sadece ben olduğum için acayip rahatım, bir yandan pasif gelirlerden sürekli para akıyor ve ben de bir sevgili bulmuşum ve ara sıra görüşüp bol sohbet edip kendimizi derin sevgiye bırakıyoruz.
anneme açılmak çok iyi geldi ama. şimdi kulaklarımı da deldirmeyi düşünüyorum. ben anneme yanımda olduğunu hissettir diyorum ama o bunu yapmıyor. sürekli konuyu hastalığa getirip oradan dem vuruyor. herhangi bir hetero ilişkide mucizevi şekilde hastalık olamayacağına inanıyor sanırım. halbuki alakası bile yok. hastalık korkusunun arkasına sığınıp bana destek olmamasından dolayı gerçekten ona çok kırgınım. bana herhangi bir şeyde psikoloğa git istersen diyen annem, bu tür konularda kendisini %100 sağlıklı gördüğü için psikoloğa gitmiyor. neyse ona da çok bir şey diyemiyorum yine de yaşına ve islama inanıyor olmasına rağmen yine de mükemmel biri.
babamdaki o sevgiyi hissedemediğim için o sevgiyi sürekli erkeklerde arıyorum. kendimi o kıyafetler ile ona teslim edip beni sevmesini, öpmesini ve bana sarılmasını istiyorum. düşünmesi bile o kadar keyif veriyor ki.
bilmiyorum gerçekten ne yapacağımı bilmiyorum. elimden bir çok iş geliyor ama üretmek istiyorum, sürekli belli saatlerde gidilen işler hiç bana göre değil.