erkeklerden hoşlandığıma dair yazıyı kaleme aldıktan sonra o buluştuğum çocukla tekrar buluşmalara başladım. her hafta görüşüyoruz. onunla geçirdiğim her dakika da kendimi daha da iyi kabul edebiliyorum, topluma karşı geldiğimi fakat yine de beni kabul eden, beni seven, beni öpen biri var diyorum. yaşaması tarifsiz bir keyif.
iş yaşamım da açıldı desem uygun olur. kendi işimi yapıyordum zaten ve bu işte bazı eksikleri de giderdikten sonra artık daha da iyiyim. her seferinde mutlaka biraz da olsa optimizasyon istiyor. her optimizasyon yaptığımda ise %1 bile ilerlemiş olsam çok mutlu oluyorum, bileşik kazancın ne demek olduğunu biliyorum çünkü.
şöyle bir kitap alıpta okumayalı bir kaç ay olmuştu, yatırım ve finans konularına tekrar merak salınca kaldığım yerden devam etmeye başladım. sürekli satış, girişimcilik ve finans üzerine okuyup, dinliyorum. sonrasında kendimle baş başa kaldığımda ise aklıma hop bir fikir geliveriyor. o okuduğum, dinlediğim şeyler bir anda bir bağlantı kurup aklıma fikirler getiriyor.
arkadaşımla buluşmadan önceki günlerde kendimde garip bir his oluyor. içimde o hissi tarif edemiyorum. rahatsız edici bir duygu diyebilirim. buluşacağım zaman yaklaştıkça bu his kayboluyor ve ne zaman buluşsam anında unutuyorum ve kendim oluyorum. çok sevinçli hissediyorum. bazen arkadaşımı komple içime almak istiyorum(ruhsal anlamda), onu tamamen kabul ediyorum. o duyguların tarifi imkansız.
yakında youtube kanalı açarak yaptığım şeyleri paylaşma fikri var. ayrıca kulaklarımı da deldireceğim bir gün cesaret edip.
genelde ölüm beni çok korkutuyor ve hayatın bazen ne kadar anlamsız olduğunu bana hatırlatıyor. sonra da onu unutup yaşamıma devam etmem gerektiğini, hatta yere düşersem yerden biraz da taş alarak kalkmam gerektiğini gayet iyi biliyorum.
dünya, hayatından memnun olmayanlarındır diye bir söz var. yapacağım işler için fikr ararken ara sıra bu söz aklıma geliyor. ben hayatımdan hiç memnun değilim açıkçası çünkü ben daha çok para kazanmak, daha iyi iletişimler kurmak, daha çok satış yapmak, sınırlandırılamayan işler yapmak istiyorum. sürekli doyumsuz bir makine gibi hissediyorum kendimi. buradan daha ileri gitmek için neler yapabilirim ki? mesela nasıl bir iş yapabilirim? yaptığım iş ortalama saat başı net 1000 TL (dolar kuru 44 Tl) kazandırıyor (sürekli işe gidemiyorum, müşteri ararsa gidebiliyorum, günde 1 belki 2 iş oluyor). bu ücret yalan yok gayet yeterli fakat ben daha çok istiyorum. hayattan neredeyse her şeyi istiyorum. içimde bitmeyen bir hırs var ve bu hırsı yapacağım işlere, rekabete, iş optimizasyonuna yönlendirmek istiyorum. küçükken festival gibi topluluk yerlerde su satmıştım ve o gün için gayet güzel ücretler kazanmıştım. şu anda da aklımda ona benzer işler yapabilirim diye fikirler var. ben günde 12 saat çalışmaya da hazırım yeterki kendi işim olsun ve çalıştığıma değsin. gerektiğinde o paraları lösev’e de bağışlarım ve bu beni daha çok mutlu eder. kattığım her katma değer beni zaten çok mutlu ediyor, bunlarda üstüne ballı kaymak olur. inanıyorum ilerde çok farklı işlerim olacak ve güzel ücretler kazanacağım. şu an neler yapabilirim düşünmek bile bu kadar keyifliyken, keyfini çıkarmak en doğru karar olabilir.